Jorge Luis Rodriguez Aguilar (aguilarjlr)

Grafik, artysta sztuk wizualnych i naukowiec. Ukończył Instituto Superior de Diseño (Wyższą Szkołę Rysunku), Instituto Superior Pedagógico (Wyższą Szkołę Pedagogoczną) oraz Academia Nacional de Bellas Artes San Alejandro, w której jest zastępcą dyrektora i nauczycielem grafiki, fotografii, sztuk wizualnych i rysunku. Jest także członkiem licznych organizacji kubańskich zrzeszających artystów i grafików.
Jego zdolności graficzne i fotograficzne zostały docenione w wielu krajach, m.in. we Francji przez Le Centre National d’Art et de Culture Georges Pompidou, przez General-Webmaster de la Brownstone Foundation, a także przez:
- Premium Publicity S.A.
- kanadyjskie Caribbean Paper
- włoskie Primo Liceo Artistico Statale de Torino
- londyńską Wiseman Cardinal School
- meksykańskie Centro Uniwersitario de Costa de la Universidad de Guadalajara
- uniwersytety w Chile, Peru i w Ekwadorze
Uczestniczył w licznych wystawach na Kubie oraz za granicą (Francja, Portugalia, Hiszpania, Wielka Brytania, Korea, Peru, etc.), otrzymując niejedną nagrodę,  wydaną przez instytucje doceniające jego geniusz. Jest autorem kilku publikacji.

Leonardo Arteaga

Powołanie Arteagi do malowania zaczęło się bardzo wcześnie. Gdy miał 4 lata chiał tylko rysować i nic więcej, żadne zabawy z rówieśnikami, ani spacery z rodzicami, nic go nie interesowało, tylko papier i ołówek.
Będąc w szkole podstawowej realizował swoje pierwsze rysunki do książek, o co prosili go nauczyciele. Od gimnazjum zajął się sztuką profesjonalnie, pobierał nauki z dziedziny grafiki plakatowej, rysunku technicznego, malowania na płótnie oraz wykonywania murali. Będąc nastolatkiem uczestniczył w licznych konkursach oraz imprezach plastycznych organizowanych przez instytucje państwowe. Zdecydował się również na studia rysunku i malarstwa na pretiżowej hawańskiej uczelni San Alejandro. W czasie studiów proszono go o wykonywanie prac społecznych, polegających na malowaniu murali w miastach kubańskich. Zapoznawał się przy okazji z cenionymi artystami oraz osobistościami ze świata kultury i sztuki. W ostatnich latach jego dzieła brały udział w licznych wystawach na Kubie, a także w Europie (Francja, Hiszpania, Norwegia), jak i na Bahamach, w Japonii, m.in. nagrodzony przez UNESCO, Ambasadę Zakonu Kawalerów Maltańskich.

Jego perfekcyjne pociągnięcia ołówkiem i kredką tworzą przepiękną sztukę figuratywną, cudownie zatopioną w tematyce morskiej, egzotycznej i latynoskiej.
W jego dorobku artystycznym pojawiła się również seria abstrakcyjnych obrazów, które powstały przy użyciu intensywnych kolorów, które można spotkać na wyspie. Wybitne są również płótna przypominające te Valentina Sanz Carty, przedstawiające w sposób hiperrealistyczny egzotyczną roślinność. Najbardziej jednak przyciągają uwagę jasne figury na granatowym, jak głębia oceanu tle.

Orlando Barea

Mieszka w malowniczej Hawanie już od ponad 50 lat.

Jego przygoda ze sztuką rozpoczęła się bardzo wcześnie, dzięki ojcu, który był muzykiem.

Orlando, będąc małym chłopcem, malował i brał udział w konkursach plastycznych organizowanych przez szkolne instytucje. Jego prace zawsze były doceniane. Zdecydował się na studia plastyczne, a następnie na karierę nauczyciela wykładającego na uczelniach artystycznych. Nadal brał udział w konkursach, tym razem jednak o wyższej randze. Został wyróżniony m.in. przez meksykański Instytut Chalco Chimalpahin, otrzymał również nagrodę Candrilli” od włoskiego “Rassegna italiana d’arte visiva (włoski przegląd sztuk wizualnych)” oraz wyróżnienie od Nuncjatury Apostolskiej, a jego obraz został przewieziony do Watykanu i darowany papieżowi Benedyktowi XVI. To tylko nieliczne osiągnięcia artysty. Jego dzieła były eksponowane podczas wielu wystaw indywidualnych oraz kolektywnych i znajdują się w kolekcjach prywatnych w Meksyku, Panamie, Portugalii, Italii, Hiszpanii, USA oraz w Polsce.
Twórczość Barei jest oniryczna, mistyczna, ekspresyjna, z elementami surrealistycznymi. Są to dzieła dojrzałe emocjonalnie, złożone. Postaci, które pojawiają się na jego płótnach mkną jak fantazmy, powodując efekt falowania, który niejednokrotnie widoczny jest na malowanej przez niego wodzie.

Barea często maluje figury geomertyczne, abstrakcyjne, ekspresyjne elementy, a czasami bajkowe istoty z charakterystycznymi przedmiotami, przypominającymi futurystyczne narzędzia i instrumenty. Styl Orlando Barei porównywany jest często do tego reprezentowanego przez hiszpańską malarkę, żyjącą w XX wieku - Remedios Varo.

Jorge Luis Camilleri

Kuba kojarzy nam się bardzo gorąco, wręcz ogniście. Pierwsza myśl związana z tą wyspą (pomijając te najbardziej oczywiste, czyli rum i cygara) to słońce, intensywne kolory, turkus morza i piękne kobiety poruszające biodrami w rytm salsy. Te wszystkie elementy pobudzające nasze zmysły są obecne w obrazach Camilleri. Posiada on swój własny, niepowtarzalny styl malowania. Soczyste, agresywne, kontrastujące, nawiązujące do neoekspresjonizmu kolory są jak wykrzyczane emocje, między którymi pojawia się zmysłowa, sensualna, nasycona erotyzmem postać tajemniczej kobiety. Za nią ekspresyjnie wyrażone woda i ogień, nieustające w walce i rywalizacji siły przyrody. Obrazy Camilleri, choć czasami zakrawające o kicz, są bardzo przyciągające, magnetyzujące, fascynujące.
Camilleri maluje już od najmłodszych lat, a jego dzieła są eksponowane w Meksyku, na Bahamach, w Europie oraz w przelicznych miejscach na Kubie. W 1998 roku otrzymał dyplom z wyróżnieniem, kończąc prestiżową kubańską uczelnię wyższą San Alejandro. Camirlleri mówi: „Uwielbiam ekspresjonizm, bo wyraża on wszelkie emocje, najbardziej skomplikowane, nie zwracając uwagi na otaczającą rzeczywistość, tylko na wnętrze natury; malując w taki sposób, budzę uczucia w obserwatorze, intensyfikuję komunikację z nim. (…) pracuję zazwyczaj rano, słuchając ulubionej muzyki, która pomaga mi „poruszyć” moje idee”.

Alicia de la Campa Pak

Caridad Blanco de la Cruz powiedziała o tej artystce:  “Alicia ha dibujado la trayectoria que trazan algunos: afán de poder,  necesidad de sobrevivir,  reclamo erótico, libre pensamiento.” Ja określiłabym twórczość Alicji: “Alicja w krainie czarów”. Jej sztuka jest figuratywna, bardzo ekspresyjna. Wyrażona poprzez ozdobne, wręcz barokowe ornamenty, na których tle często pojawia się postać kobiety, wyglądająca jak autoportret Alicji. Ekspresja wyrażana jest przez kolor, figurę i różne elementy-symole (malecon, ryby, kobieta). A wszystko to pozostaje w atmosferze bardzo kobiecej, delikatnej, pięknej, ale jednocześnie dosadnie opowiedzianej, okraszonej specyficznym humorem.  Artystka ocenia w swoich pracach emocje, problemy uniwersalne, egzystencjalne, kondycję człowieka, jego wątłość, siłę, ciało, duszę, wzloty i upadki. 

Alicia de la Campa Pak ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Hawanie – San Alejandro. Jest członkinią UNEAC (Związku Artystów Kubańskich). Jej prace brały udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych na Kubie oraz zagranicą (USA, Korea Południowa, Meksyk, Panama, Kanada, Portoryko oraz inne). W tych krajach znajdują się jej prace w kolekcjach prywatnych. Artystka wykonuje również ilustracje do bajek i książek. 

Sinecio Cuétara Menecia

Sinecio Cuétara jest rzeźbiarzem i pejzażystą pochodzącym z Pinar del Río. Rzeźba i pejzaż pozwoliły mu spojrzeć w odpowiedni sposób na malarstwo, ukształtowały go jako malarza abstrakcyjnego. Wizja przestrzeni, skupienie uwagi na szczegółach ornamentów, umiejętność obserwacji otoczenia i przełożenie tego na płótno oraz bogata paleta kolorów to wyznaczniki jego twórczości. Kolumny, kraty w oknach, fasady budynków, zdobienia budowlane są malowane przez tego artystę w taki sposób, jakby były elementami z przestrzeni onirycznej, które nie mają ukazywać widocznego upływu czasu na budynkach Hawany, ale ich piękną, dekoracyjną stronę. 

Idea przedstawienia ich odbiorcy nie jest innowacyjna (wcześniej wykorzystywali ją René Portocarrero, Victor Manuel García, Amelia Peláez), jednak sposób spojrzenia na nie jest jedyny w swoim rodzaju. Sinecio przygotowywał się skrupulatnie do namalowania swojej wizji Hawany. Nie tylko dokładnie przyglądał się budynkom stolicy, ale i podróżował po całej Kubie, porównując fasady kamienic, ornamenty na innych budynkach. 

Sinecio Cuétara bierze udział w licznych wystawach indywidualnych oraz zbiorowych organizowanych na Kubie. Jego doświadczenie zawodowe jest również związane z kilkoma ważnymi wystawami w Korei Południowej (m.in. 17th Seoul International Art Festival w 2009, Latin America Special Exhibition w 2010), w USA, w Meksyku, w Panamie. 

Hanna Chomenko

Zielony, niebieski, fioletowy i pomarańczowy – to podstawowe kolory artystki, które pojawiają się prawie w każdej jej pracy i które są odzwierciedleniem barw wyspy i otaczającego jej morza. Motto strony internetowej (www.hannachomenko.com) Hanny Chomenko brzmi: „Mi Cuba secreta” (czyli „Moja tajemnicza Kuba”).

Jej prace zawierają wiele elementów kobiecych, roślinnych oraz tych z pogranicza świata onirycznego. Być może dlatego często maluje dla wydawnictw. 

Profesjonalny warsztat Hanny Chomenko to efekt ukończenia Akademii Sztuk Pięknych San Alejandro w Hawanie. Chomenko aktualizuje swoją wiedzę cały czas, będąc członkiem Związku Artystów Plastyków Kubańskich (UNEAC) oraz Związku Dziennikarzy i Pisarzy z Kuby (UPEC). Wiele razy została nagrodzona, m.in. w I Salonie Ilustracji Los Puentes, zorganizowanym przez Fayad Jamis Art Center w Hawanie w 1997 roku. W  2006 roku została udekorowana medalem z okazji XX Rocznicy kubańskiego Stowarzyszenia Hermanos Saiz dla młodych intelektualistów, a w 2011 otrzymała nagrodę La Konfronta za najlepszą ilustrację, przyznawaną przez Abril Publishing House w Hawanie. 

Artystka ma za sobą dziewiętnaście wystaw indywidualnych oraz ponad czterdzieści zbiorowych, które miały miejsce nie tylko na Kubie, lecz także w Wenezueli, Panamie, Hiszpanii i USA. Jej prace zdobią ściany domów w Kanadzie, Francji, Szwajcarii, Hiszpanii, Portugalii, USA, Niemczech, Meksyku, Polsce i Portoryko.

Sandra Delgado Martínez

Sandra Delgado to uzdolniona, młoda absolwentka Akademii San Alejandro. Jej twórczość związana jest ze światem lalek i postaci z bajek. Wbrew pozorom, nie są one ani słodkie, ani przyjazne... Są to raczej postaci z sennych koszmarów, z którymi dzieci niewątpliwie nie chciałyby mieć do czynienia. Nawet dorosłym kojarzą się z bohaterami horrorów lub z dreszczowców, z lalką jak z mojego dzieciństwa, której odpadły rzęsy, wyblakłe włosy zdobiły nadłysiałą głowę, a oczy zamykały się i otwierały (choć nie zawsze ze względu na zapadniętą powiekę, a według ułożenia jej plastikowego ciałka). To wszystko sprawia, że prace Sandry Delgado są unikatowe, wprowadzają w mroczny, tajemniczy nastrój, przekazują cząstkę historii. 

Artystka od 2008 roku bierze udział w licznych wystawach organizowanych przez hawańskie galerie oraz ambasady przy Republice Kubańskiej. W związku z tematyką, która jest jej bliska - czyli zagadnienia bajkowe - prace Delgado często publikowane są w książkach i czasopismach. Artystka wykonywała m.in. ilustracje do magazynu wydawanego przez kubańskie Ministerstwo Kultury.

Yoanis Gil

Artystka ukończyła uczelnię San Alejandro w Hawanie. 

Główną formą plastyczną używaną przez Yoanis Gil jest kolaż. Artystka wplata go w swoje dzieła w taki sposób, że pozostaje on niewidoczny, zanika wśród barwnych elementów obrazu. Dzięki tej technice uzyskuje transparencję, podobnie jak w obrazach Carlosa Enriqueza. Jej kolaż różni się nieco od tego używanego przez dadaistów, surrealistów, czy futurystów. 

Istotną rolę odgrywa w jej pracach kolor oraz dynamika. Nasycone pozytywnymi, rodosnymi barwami poruszające się elementy przenoszą nas w świat “tajemniczego ogrodu”. 

W jej dorobku artystycznym jest wiele wystaw indywidualnych, organizowanych przez liczne instytucje mające siedzibę w Hawanie. Prace Yoanis Gil są w prywatnych kolekcjach w Danii, Hiszpanii, Norwegii, Australii, Kolumbii, USA, Kanadzie.


Lázaro Luperón Sánchez

To artysta mieszkający na Kubie. Już od wielu lat jego życie przepełnia sztuka. Ukończył studia na kierunku fotografia w Escuela de Artes y Oficios w Hawanie. 

Obecnie naucza malarstwa studentów w Hawanie i pracuje w jednej z galerii w dzielnicy stolicy Kuby - w Guanabacoa. Oprócz tego zajmuje się konstrukcją instrumentów muzycznych. 

Luperon Sanchez brał udział w licznych wystawach w kraju, zarówno w indywidualnych, jak i w grupowych. 

W jego pracach z łatwością zauważyć można dwa powtarzające się motywy: religijny i afrykański. Połączenie ich ma na celu pokazanie, że na Kubie wyznania łączą się, przeplatają, tworząc specyficzną formę religii jaką jest santeria. Virgen de la Caridad (czyli Maryja Panna) oraz Jezus Chrystus są przedstawiani w pracach Lazaro w specyficzny sposób: na tle okna lub drzwi, za którymi pojawia się smuga światła, będąca źródłem nadziei lub iskrą na lepszą przyszłość. Są to charakterystyczne elementy większości dzieł o tematyce religijnej, wykonanych przez dawnych mistrzów. 

Lazaro często maluje również autoportrety. W większości przypadków jest to jego twarz, lecz czasem pojawiają się również stopy i dłonie, niejednokrotnie mające wydźwięk erotyczny. Ulubione kolory używane przez artystę to brązowy i czarny. 

Raúl Arsenio Ochoa Peña

Urodził się 30 sierpnia 1956 roku w jednej z biednych dzielnic Hawany.

Już jako mały chłopiec zaczął przejawiać zainteresowanie malarstwem.
W wieku czterech czy pięciu lat bawił się barwami, plamiąc różnymi kolorami pierwsze, dziecięce kartki i nie mając pojęcia o powołaniu, jakie przygotował dla niego los.

W 1973 roku, wspierany przez przyjaciół i kolegów ze szkoły, pomyślnie zdał egzaminy wstępne i został przyjęty do słynnej Akademii Sztuk Plastycznych Świętego Alejandro. Uczył się projektowania, grafiki, ceramiki, rzeźby, historii sztuki... Kilka lat później ukończył studia jako magister kierunków Malarstwa i Rysunku. 

Dzięki wykształceniu artystycznemu podjął pracę w teatrze kubańskim
w charakterze scenografa. Był także nauczycielem plastyki w wielu domach kultury. Poświęcił się też kreacji artystycznej, niezależnemu tworzeniu, prezentując prace na licznych wystawach. 

W 2003 roku zaczął brać udział w konkursach artystycznych. Dzięki talentowi i oryginalnym rysunkom zdobył wiele nagród (Salón Playa 2003, konkurs Combate w 2004 roku i VIII Konkurs Sztuki Sakralnej zorganizowany przez kościół San Francisco Javier de Mariano w 2011 roku).  

Pracował również jako nauczyciel malarstwa i rysunku w Narodowej Szkole Instruktorów Sztuki. Obecnie wyraża swą działalność artystyczną współpracując z Narodowym Muzeum Tańca w Hawanie.

Jego obrazy charakteryzuje zestawienie wielu żywych, kontrastujących ze sobą kolorów. Czasem układają się one w geometryczne kształty, czasem tworzą skrzydła abstrakcyjnego motyla. Są niezwykle wyraziste, zarówno przez dobór barw, jak i mocną kreskę konturu. Położenie kilku warstw jedna na drugiej daje wrażenie „głębi” obrazu.

 

Rodovaldo Clavijo Vélez

Kubański artysta mieszkający w Hawanie (Kuba), gdzie ukończył wyższą szkołę sztuk pięknych San Alejandro. 

Jego prace były eksponowane w czasie licznych wystaw zbiorowych i indywidualnych na Kubie, w USA, w Niemczech, czy w Hiszpanii. 

Motywem dominujących w pracach Rodovaldo Clavijo są najczęściej głowy lub popiersia różnych osób. Używa nasyconych i intensywnych kolorów, które aż „krzyczą”, chcąc wydostać się poza ramy obrazu. Kolorowe plamy są naniesione na płótno w formie kolażu. Wielobarwność postaci ma na celu zamazanie nierówności związanych z kolorem skóry - z rasizmem - oraz pokazanie, że każdy z nas jest „kolorowy”, czyli równy, zarówno jeśli chodzi o cechy osobowościowe, jak i intelektualne. Prace Clavijo są zatem pewną formą apelu ze strony artysty dotyczącego ideologii przyjmującej wyższość jednych ras nas drugimi. Różnorodność kolorów na twarzy postaci malowanych przez artystę tworzy pewien rodzaj harmonii; podkreśla, że nie ma różnic społecznych ani rasowych.

 

Orlando Lazaro Ortega Zulueta

W 2009 roku ukończył szkołę plastyczną Escuela de Artes Díaz Peláez w Hawanie, na Kubie.

Jego prace są swego rodzaju refleksją nad Kubą i narodem kubańskim. Dokumentują życie na wyspie, gorący i silny temperament Kubańczyków, piękne i intensywne kolory otaczającej ich natury. 

Artysta często maluje portrety, będące kolażami nie tylko mocnych kolorów, ale i różnych tendencji artystycznych. 

Twarze malowanych postaci są odzwierciedleniem kubańskiej duszy, a w oczach każdej portretowanej osoby można odnaleźć kubańską esencję, piękno i czystość serca; poprzez jej spojrzenie utożsamić się z nią, zobaczyć historię jej życia, tak, jakbyśmy czytali scenariusz filmu.

Prace Ortegi poruszają tematykę społeczną, polityczną i kulturową, łącząc przeszłość z teraźniejszością. Poza kontekstem historycznym, społecznym, politycznym i gospodarczym pojawiają się elementy typowo kubańskie, symbole tej karaibskiej wyspy: cygara, santeria (rodzaj wyznawanej religii), słońce, rum itd.