• 0247m

    1965-1979

    Gilberto de la Nuez Iglesias, To właśnie jest historia, 1980, olej i tempera na płótnie 

  • 0209m

    1965-1979

    Umberto Peña, Con el rayo hay que insistir, 1967, olej na płótnie 

Po kilkunastu latach królowania abstrakcji zaczyna pojawiać się „figura”. Ma ona często charakter groteskowy, ale wyraża też euforię, nadzieję i nowe możliwości związane z triumfem Rewolucji. W tym czasie powstawały również dzieła nawiązujące swoją tematyką do historii czy ważnych wydarzeń politycznych. Zauważalne były również wpływy neoekspresjonizmu, polegającego na wyrażaniu w obrazach uczuć i emocji w nowy, odmienny sposób. Artyści kubańscy często zanurzali się w estetyce pop art, czyli sztuki popularnej, nawiązującej do życia codziennego. Bogactwo kolorów, wpływająca na dynamikę kompozycji powtarzalność elementów czy ukazanie ważnych osobistości politycznej sceny kubańskiej to wszystko wyróżnia obrazy artystów takich jak Raúl Milanez czy Umberto Peña, ten ostatni początkowo tworzy sztukę abstrakcyjną, a później pop art. W związku z wpływem codzienności na malarstwo, artyści kubańscy zaczynają używać niestandardowych elementów kompozycji, takich jak kawałki tkanin, piasek, płótno. Struktura obrazu nabiera tym samym charakteru rzemieślniczego (jak w “Personaje frente al sol” Alfredo Sosabravo). Artyści wykorzystują również plakat jako formę transmisji informacji i propagandy politycznej. Jest to sztuka efemeryczna, transcendentna, jednocześnie zapewniająca bezpośredni kontakt z publicznością. Jej oryginalność, użycie silnej kolorystyki, a także ironiczny wyraz ukazują społeczeństwo nastawione na  konsumpcjonizm. Mistrzem tej formy okazał się José Gomez Fresquet (Frenez), który w swoich obrazach chciał przeciwstawić przepych i bogactwo wyższych sfer nad biedotą trzeciego świata: “Canción Americana”. Ustabilizowanie panujących nurtów nastąpiło po I Kongresie Edukacyjno-Kulturalnym (1971). Uświadomiono sobie wówczas, że sztuka ma silne podłoże ideologiczne, jest mocno związana z realizmem społecznościowym, a króluje tematyka polityczna, rustykalna i idylliczna oraz fotorealizm. Głównymi przedstawicielami tego okresu są: Juán Moreira, malujący duże płaskie powierzchnie, w których zanurza elementy militarne i sportowe, a także dotykający tematów „dziewiczych”, takich jak solidarność międzynarodowa i Manuel Mendive, którego dzieła przepełnione są kubańskim synkretyzmem religijnym. Należy wspomnieć również o malarce Zaida del Rio, mocno związanej z wrażliwością natury oraz z postacią ludzką; o Tomasie Sanchezie - ekspresjoniście i pejzażyście, czołowym przedstawicielu kubańskiego fotorealizmu; czy o Ruperto Jay Matamoros, którego zdolności samouka wyłaniają się z pejzaży kubańskiej przyrody, malowanych à la Rousseau.