• 0205m

    1951-1965

    Raúl Martínez, 15 razy Jose Marti, 1966, olej na płótnie

  • 0203m

    1951-1965

    Raúl Martínez, 26 lipca 1964, 1964, olej, drewno, druk na mazonicie, Kolekcja Ramos

  • 249m

    1951-1965

    Carmelo González Iglesias, Kobieta-gitara, 1955, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 247m

    1951-1965

    Carlos Enríquez Gómez, Uskrzydlony koń, 1953, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 245m

    1951-1965

    Ubernia Eduardo Solís Cabrera, Taniec afrokubański, 1945, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

Okres ten identyfikujemy z wydarzeniem “Antibienal Antisalon” zorganizowanym przez awangardystów, którzy gromadzili się wokół grup Los Once oraz Diez Pintores Concretos. W latach 50-tych malarstwo kubańskie wzoruje się bardzo mocno na abstrakcjonizmie ekspresyjnym czy action painting, które wyrażają ideę wolności artysty (np. dzieła Jacksona Pollocka). Pojawiają się również elementy sztuki pop, na płótno wkracza kultura masowa, będąca naturalnym otoczeniem artysty. I tak Umberto Peña łączy te dwie stylistyki: ekspresjonizm z popartem. Jego ogromne rozczarowanie światem wyrażone jest poprzez ekspresyjne ukazanie skręconych ludzkich organów wewnętrznych, używając przy tym płaskich kolorów w popowym stylu. Alfredo Sosabravo stosuje język popartu poprzez kolaż różnych przedmiotów na swoich płótnach, które niejednokrotnie zszywa za pomocą materiałów krawieckich. W ten sposób przesyła humorystyczną, krytyczną informację.