• 0107m

    1925-1951

    Marcelo Pogolotti, Intelektualista lub Młody Intelektualista, 1937, olej na płótnie 

  • 0129m

    1925-1951

    René Portocarrero, Wnętrze domostwa w dzielnicy el Cerro, 1943, olej na drewnie 

  • 079m

    1925-1951

    Víctor Manuel García, Cyganka z tropików, 1929, olej na drewnie 

  • 235m

    1925-1951

    Víctor Manuel García y Valdés, Cyganka, 1940, akwarela na tekturze, Kolekcja Ramos

  • 175m

    1925-1951

    Tiburcio Lorenzo Sánchez, 1953, W swoim świecie, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 161m

    1925-1951

    Augusto García Menocal y Cordova, 1930, Rzeka Sagua, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 124

    1925-1951

    Evelio García Mata, Ciągnący beczkę, 1940, Olej na jucie, Kolekcja Ramos

  • 124

    1925-1951

    Evelio García Mata, Padok na polu, 1938, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 117m

    1925-1951

    Oscar Fernández Morera y del Castillo, Kres wojownika, 1919, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 115m

    1925-1951

    Eduardo Morales y Morales, Pole trzciny cukrowej, 1912, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 95m

    1925-1951

    Concepción Ferrant y Gómez, Meksykańska dziewczyna, 1939, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

Kubańska awangarda zdecydowała się na opuszczenie wyspy i wyjazd do Europy w poszukiwaniu nowych inspiracji i nurtów, które rozwijały się wówczas na starym kontynencie. Tak zapoczątkowano kubański modernizm. Powstało wtedy przełomowe dzieło tego okresu - Gitana tropical autorstwa Victora Manuela Garcii. Wzorowane na Gioccondzie Leonarda da Vinci, wyznaczało nowe trendy w malarstwie kubańskim, pokazując jego eklektyczną naturę. Jednocześnie Antonio Gattorno wprowadzał do sztuki kubańskiej elementy murali meksykańskich. Zdecydował się na to pod wpływem podróży do Europy, jednak nie wyjechał - tak jak pozostali artyści - do Francji; skierował się do Włoch, a później do Hiszpanii. Po 5 latach spędzonych w Europie wrócił na Kubę, jednak przed wypłynięciem zdecydował się na spalenie wszystkich swoich dzieł, które namalował w Europie. W 1927 powstały “Kobiety w rzece”, dzieło wyznaczające nowe trendy tak zwanego criollizmu modernistycznego. Carlos Enriquez był jednym z pierwszych malarzy, którzy ukazywali kulturalną hybrydę – mieszankę, z której zaczęła wyłaniać się świadomość kubańska (criollo). Widać to w jego dziele pt. Virgen del Cobre (Matka Boska Kubańska), gdzie postaci pierwszoplanowe to tańczące rumbę i salsę czarne kobiety, oddające hołd kubańskiej matce boskiej o czarnym licu. Przejawy criollismo były coraz bardziej widoczne, szczególnie w twórczości René Portocarreoro oraz Wifredo Lama. Pierwszy z nich ukazuje impresjonistyczne wnętrza kubańskich domostw, koncentrując się na dzielnicy Hawany zwanej Cerro. Tu ważny jest kolor i forma; na jego obrazach nie znajdziemy białych plam, każdy milimetr zamalowany jest bowiem odpowiednim kolorem, emocją związaną z dzielnicą Hawany, z jego domem, domami sąsiadów, znajomych. Natomiast Wifredo Lam wprowadza do malarstwa kubańskiego liczne elementy synkretyzmu religijnego i kulturalnego. Jego pochodzenie było również w pewnym sensie synkretyczne (był synem chińskiej kobiety i czarnego mężczyzny). Elementy kultury autochtonów ukazane są przez niego w postaci “diablików”, które z czasem przerodzą się w spiczaste formy geometryczne, nawiązujące do twórczości Pabla Picasso. Siła synestezji w ówczesnych obrazach jest ogromna, bo im bardziej dzieło synkretyczne, tym lepiej wyrazić i zadziałać emocją. Artysta stał się intelektualistą, który przekazuje idee.