• 047m

    1850-1895

    Guillermo Collazo, Sjesta, 1886, olej na płótnie 

  • 041m

    1850-1895

    Víctor Patricio Landaluze, Święto Trzech Króli w Hawanie, ok. 1850, olej na płótnie 

  • 037m

    1850-1895

    Federico Fernández Cavada, Rzeka San Juan w Trinidadzie, 1865, olej na płótnie 

  • 180

    1850-1895

    Víctor Patricio Landaluze y Uriarte, 1870, Flirtowanie, akwarela na papierze, Kolekcja Ramos

  • 75m

    1850-1895

    Federico Sulroca Spencer, Portret, 1916, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 71m

    1850-1895

    Aurelio Melero y Fernández de Castro, W ogrodzie, 1889, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 69m

    1850-1895

    Miguel Angel Melero, Legenda Maciasa, ok. 1886, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 67m

    1850-1895

    Guillermo Collazo Tejada, Na tarasie, ok. 1885, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

Wraz z przybyciem Juana Vermaya, który zmuszony był uciekać z Francji po upadku Napoleona, pojawia się na Kubie nurt neoklasycystyczny. Juan Vermay, dzięki swemu akademickiemu wykształceniu oraz manierze dworskiej został pierwszym dyrektorem Akademii San Alejandro (najpierw nazwanej Escuela Gratuida de Dibujo y Pintura). Wprowadził do niej akademicki rygor w stylu francuskim, podtrzymywany przez cały XIX wiek (dzięki zmieniającym się dyrektorom, z których każdy pochodził właśnie z Francji). Juan Bautista Vermay i Juan Bautista Leclerc stali się najważniejszymi przedstawicielami neoklasycyzmu kubańskiego. Jednak w drugiej połowie XIX wieku, wraz ze zmianą dyrektora Akademii San Alejandro, zmieniło się ukierunkowanie malarstwa kubańskiego. Stopniowo zaczęto wprowadzać elementy romantyczne; malowano postaci odwrócone od artysty, patrzące z nostalgią w stronę horyzontu i zachodzącego słońca, pogrążone w melancholii po tragicznej stracie bliskiej sercu osoby. Pojawił się nowy bohater - pejzaż. Esteban Chartrand malował pejzaże wiejskie lub nadmorskie, a Henry Cleenewerck - piękne krajobrazy kubańskie w europejskiej atmosferze romantyzmu, np niebo w Europie w świetle zachodzącego słońca tworzy gamę różowych, fioletowych, żółtych i pomarańczowych odcieni, odzwierciedlających stan duszy malarza. Tymczasem podejście realistyczne, a nawet hiperrealistyczne i fotograficzne, przedstawiają obrazy Valentina Sanz Carty. Artysta w swoich dziełach starał się oddać piękno kubańskiej roślinności. 

W II połowie XIX wieku nie zabrakło obrazów przedstawiających costumbrismo cubano - tradycje, zwyczaje i życie ludowe, często malowano sceny z życia warstwy niewolniczej, która pracowała przy zbiorach trzciny cukrowej. Victor Patricio Landaluze ukazywał momenty idylliczne, emocjonalne uniesienia niewolników, ukazujące obchody jedynego dnia wolnego w roku - Święta Trzech Króli - a wszystko na tle XIX-to wiecznej Hawany.

Pod koniec XIX wieku pojawiają się kolejne nowe elementy w malarstwie kubańskim - symbole, tematyka historyczna, sceny z mitologii i Biblii. Coraz bardziej wykształca się też tożsamość kubańska, rdzennych mieszkańców Kuby zwanych criollos. Pierwszym rektorem Akademii San Alejandro zostaje uczeń Leclerca, Kubańczyk - Miguel Melero. 

Ostatni przedstawiciel malarstwa kubańskiego XIX wieku to Guillermo Collazo, który zdobył wykształcenie w Stanach Zjednoczonych, a na Kubie zasłynął poprzez połączenie portretu z pejzażem.