• 025m

    1730-1790

    Juan del Río, Portret Don Luisa Ignacio Caballero, 1802, olej na płótnie, Kolekcja Ramos

  • 33m

    1730-1790

    José Nicolas de la Escalera, Bez tytułu, olej na płótnie, Mrs. and Mr. Alcides and Lali Acosta Collection, ok. 1790

Pierwsze ślady malarstwa kubańskiego pojawiają się na przełomie XVI i XVII wieku. Powstają wtedy malowidła na ścianach kościołów, na drewnie czy tkaninach. Prezentują one przede wszystkim tematykę religijną. Pierwszy malarz, którego istnienie zostało udokumentowane to Juan Camargo.

Pod koniec XVII i na początku XVIII wieku, wraz z przypłynięciem ludów hiszpańskich, pojawiła się na wyspie odmiana baroku zwanego barokiem z Andaluzji. W barokowym malarstwie religijnym nacisk kładziono na silne efekty chiaroscuro oraz na prezentację tematyki mistyczno-symbolicznej; przykładem są dzieła Nicolása de la Escalery (1734-1804). Wzorem do naśladowania był dla niego Bartolomé Esteban Murillo, który, malując w szczególności tematykę religijną, koncentrował się na pokazaniu wyidealizowanych obrazów z życia świętej rodziny. Na jego obrazach często pojawiają się też pełne wyrazu twarzyczki dzieci. 

Gwałtowny rozwój wyspy, "kopalni słodkiego brązowego złota”, przepełnionej zapachem tropików i kawy, przyciągnął na Kubę wysoko postawionych urzędników z Europy. Ich marzeniem było pozostawienie po sobie rodzinnego portretu, na którym widoczne będą bogato zdobione ubrania oraz rodzinny herb, świadczący o szlachetności pochodzenia. W taki sposób malował portrety Juan del Río, który, podobnie jak Nicolás de la Escalera, grał światłem i cieniem, oraz starał się uchwycić bogate oblicze ówcześnie mieszkających na Kubie ludzi. Namalował portret ówczesnego burmistrza Hawany Don Luisa Ignacio Caballero, Hiszpana, który pozuje wraz ze swoim synem, a scena była dedykowana żonie burmistrza Marii Gertrudis González de la Torre.